در این متن، از مسیر بهبودی در NA گفته می‌شود؛ مسیری که با حضور در جلسات، کار کردن قدم‌ها، خدمت و تکیه بر نیروی برتر، فرد را از فرو رفتن در باتلاق اعتیاد دور می‌کند و به او امید، تعلق و آرامش می‌بخشد.

پلکان بهبودی

راهی برای ایستادن در برابر اعتیاد

چیزهای بد ممکن است برای ما و اطرافیان‌مان رخ دهند، اما قرار نیست در آن‌ها غرق شویم. در انجمن معتادان گمنام ما یاد گرفته‌ایم که برای روبه‌رو شدن با زندگی، راهی بهتر از فرو رفتن در باتلاق اعتیاد وجود دارد. این راه، همان کارکردن برنامه NA است؛ برنامه‌ای که با شرکت در جلسات، کار کردن قدم‌ها با راهنما، خدمت کردن و پروراندن ایمان به یک نیروی برتر معنا پیدا می‌کند. هر یک از این بخش‌ها، در مواجهه با احساس شکست‌خوردگی، ناتوانی و فشارهای زندگی، نقش مهمی در بهبودی دارند.

استراتژی نابودی این است که به خودمان اجازه بدهیم مدام زیر بار بحران‌ها له شویم؛ اما در NA می‌آموزیم که می‌توانیم انتخاب دیگری داشته باشیم. ما مجبور نیستیم این مسیر را تنها طی کنیم. در پلکان بهبودی، هر قدم ما را از ناامیدی دورتر و به زندگی پاک نزدیک‌تر می‌کند. این همان جایی است که امید، عمل و همراهی کنار هم قرار می‌گیرند و مسیر تازه‌ای برای رهایی از اعتیاد ساخته می‌شود.

جلسات NA، کار کردن قدم‌ها و نیروی برتر؛ ستون‌های بهبودی

در جلسات NA، ما تجربه، نیرو و امید خود را با دیگران به مشارکت می‌گذاریم و در کنار آن، از ترس‌ها و زخم‌های درونی‌مان هم می‌گوییم. هیچ چیز آرامش‌بخش‌تر از این نیست که داستان خودمان را از زبان یک معتاد دیگر بشنویم؛ کسی که درد ما را می‌فهمد و راه عبور از آن را تجربه کرده است. همین شنیده شدن و فهمیده شدن، به ما یادآوری می‌کند که تنها نیستیم و آن‌قدر هم عجیب و دورافتاده نیستیم که سزاوار انزوا و افسردگی باشیم. NA خانواده معتادان است؛ جایی که هر چه بیشتر در جلسات شرکت کنیم، بیشتر می‌آموزیم و بیشتر احساس تعلق می‌کنیم.

حتی اگر هیچ‌کس در دنیای بیرون ما را آن‌طور که هستیم نپذیرد، انجمن معتادان گمنام این کار را می‌کند؛ چون هر یک از ما از جایی آغاز کرده‌ایم که امروز دیگری در آن ایستاده است. در این مسیر، کار کردن قدم‌ها با راهنما بخش مهمی از بهبودی است. ما یاد می‌گیریم صادقانه به خود نگاه کنیم، رازهایمان را با یک معتاد دیگر در میان بگذاریم و برای مقابله با ترس‌ها و خودکم‌بینی، ابزارهای تازه‌ای بسازیم. تجربه راهنمای ما که با سختی به دست آمده، مثل دارویی برای روح است و به ما نشان می‌دهد که ما هم می‌توانیم خوب شویم.

قدم‌ها بخشی از پلکان خرد و فروتنی هستند. از طرفی، خدمت کردن نیز به ما کمک می‌کند تا همیشه به یاد داشته باشیم از کجا آمده‌ایم. پاسخ‌گویی به تلفن‌ها، گرداننده جلسه شدن، چای درست کردن و بازدید از بیمارستان‌ها و زندان‌ها، همه به ما کمک می‌کنند از خودمحوری دور شویم و بهبودی‌مان را محکم‌تر کنیم. ما خودمان را در هر تازه‌واردی می‌بینیم و با دیدن او، معجزه‌ای کوچک را تجربه می‌کنیم؛ چرا که او نیز با نگاه کردن به ما، امید را می‌بیند. لبخند زدن به یک تازه‌وارد، هزینه‌ای برای ما ندارد، اما برای او می‌تواند بسیار ارزشمند باشد.

ما امروز اینجا هستیم، چون روزی کسی راه را برای ما هموار کرده است. در مسیر اعتیاد و بهبودی، یاد می‌گیریم که به یک نیروی برتر بر اساس درک خود اعتماد کنیم. وقتی می‌فهمیم که امکان ندارد از روی کره زمین به فضا پرتاب شویم، کم‌کم درک می‌کنیم که نمی‌توانیم وجود نیروی برتر را هم انکار کنیم. آنگاه می‌آموزیم خودمان را آن‌طور که هستیم بپذیریم، خودمان را ببخشیم و همان‌گونه که از سوی دیگران پذیرفته و بخشیده می‌شویم، ما هم عشق بورزیم و مهربان‌تر زندگی کنیم.

پیر فرزانه‌ای گفته است که انسان‌ها زبان خداوند هستند. پس ما در چشمان یکدیگر، نیروی برتر را پیدا می‌کنیم. در پلکان بهبودی، قدم‌به‌قدم از دل اعتیاد به سمت امید، تعلق، پذیرش و زندگی پاک حرکت می‌کنیم. به ما در این پلکان بپیوندید.

بر گرفته از مجله پیام بهبودی زمستان 1387