من بیماری اعتیاد هستم

25 بهمن 1404

این مقاله روایتی تکان‌دهنده و صادقانه از زبان «بیماری اعتیاد» است؛ متنی آگاه‌کننده برای اعضای NA و تمام کسانی که در مسیر بهبودی قدم برمی‌دارند و یادآور این حقیقت که اعتیاد همیشه در کمین است.

حالا که خودمو معرفی کردم ادب حکم می‌کند که خصوصیات اخلاقی خود را نیز برای شما شرح دهم.

ابتدا باید یادآوری کنم که از آشنایی قبلی خود با شما خیلی خوشحال هستم و افتخاری می‌کنم که چند سالی را در خدمتتان بودم. اگر از احوالات من خواسته باشید به عرض می‌رسانم که مشتری خیلی فراوان شده و سرم حسابی شلوغ است و ملالی نیست به جز دوری و دیدار شما که آن هم امیدوارم هر چه سریع‌تر، دیدارها تازه گردد!

و اما اصل مطلب…

خدمتتان عرض کنم که من از شما خیلی دلخورم و چون از خودتان یاد گرفته‌ام که باید رنجش‌ها را هر چه زودتر با طرف مقابل در میان گذاشت، من هم این کار را انجام می‌دهم! هرگز از شما انتظار نداشتم بعد از چند سال رفاقت و همدمی یه مرتبه همه چیز و این‌طور زیر پا بگذاری و غزل خداحافظی را با من بخوانی. هیچ فکر نمی‌کردم این‌قدر بی‌جنبه باشی که به محض این که چهار تا رفیق جدید تو NA پیدا بکنی، مرا به بوته فراموشی بسپاری.

آخه بی‌وفا، اینم انجمن بود تو پیدا کردی؟ NA کدومه؟ مگه انجمن دود و دم خودمون چه اشکالی داشت که اونو عوض کردی؟ بی‌مرام! یادته چه ساعت‌ها دور هم می‌نشستیم و در عالم هپروت همه مشکلات دنیا رو در یک چشم به هم زدن حل می‌کردیم. آخ که چه صفایی داشت!

غلام حلق به گوش…

هر چه فکر می‌کنم یهو چطور شد که این‌طور شد عقلم به جایی نمی‌رسد. تو خیلی خوب و دست و دل‌باز بودی، هر چی ازت می‌خواستم فوری برام جور می‌کردی. یاد ندارم به من «نه» گفته باشی؛ از پول، آبرو، عزت، شخصیت، عمر، پدر و مادر و حتی زن و بچه هم از من دریغ نکردی.

آخه چه اتفاقی افتاده؟ تو غلام و برده من بودی، آخه یکباره چی شد عزیزم؟! نکنه طوریت شده؟ من دلواپس توام! چرا هر چی می‌خوام بیام طرفت فوری برام کلاس می‌ذاری و از ۱۲ قدم و رشد روحانی و صداقت صحبت می‌کنی؟

این حرف‌ها کدومه؟ غلط نکنم تو انجمن NA چیز خورت کردن! اصلاً پاک شخصیتت عوض شده. چه اتفاقی افتاده؟ چند سال آزگار ما با هم سر کردیم، هیچ چیز قادر نبود بین من و تو جدایی بندازه. الهی خیر نبینن اونایی که روز اول NA رو تو این مملکت راه انداختن… وای که چه روزگاری بود. من چی فکر می‌کردم، چی شد!

من می‌خواستم بقیه اعضای خانواده و دوستانت را تو جمع خودمون مهمون کنم. اون که نشد هیچی، حالا میری برام پیام هم می‌دی؟ جز به جیگر خورده! مفنگی دیروز برا من آدم شده؟! تو این مدت که رفتی انجمن خیلی سعی کردم از راه‌های گوناگون دوباره به تو نزدیک بشم، ولی مگه اون راهنمای چشم درو مدت می‌ذاره… الهی آب خوش از گلوش پایین نره!

الهی تو قدم چهارمش از خجالت بمیره! الهی نواقصش همچی بزنه بالا که خفه‌اش کنه. الهی با یه قرص کدئین ری‌لپس کنه، نه با یه مواد درست و حسابی… می‌دونم به این حرفام می‌خندی. ولی…

ولی بدان و آگاه باش

ممکنه تو منو تو یه نقطه متوقف کرده باشی، ولی من زنده هستم و هیچ‌گاه امید خود را از دست نمی‌دهم. منتظرم یه جا از برنامه فاصله بگیری تا خدمتت برسم. در آرزوی ساعتی هستم که از خودت غافل بشی و به ایراد و انتقاد از دیگران بپردازی.

دلم می‌خواد جلسه را پاتوق کنی و ارزشی برای امنیت جلسات قائل نشی. آرزو دارم عادات قدیمی‌ات مثل دروغ‌گویی، نومیدی و دوری از خدا دوباره سراغت بیاد. در آن صورت این دفعه اگه دستم بهت برسه، دیگه محاله بذارم قسر در بری.

من بیماری اعتیاد هستم؛ زیرک، آب زیر کاه، مزمن، لاعلاج، گیج‌کننده، قدرتمند و پیش‌رونده. من بیماری اعتیاد هستم. یک دقیقه از وقت خود را تلف نمی‌کنم. با ماسک‌های گوناگون و تحت پوشش هر دستاویزی یقه‌ات را خواهم گرفت.

بله، این من هستم. من در معامله با شما برنده شدم، چون من فقط به شما رضایت آنی دادم و در عوض از شما رنج کشیدن طولانی را خواستم.

من و تو خیلی قوی بودیم، یادت هست؟ من بدون دعوت نیامدم، شما مرا برگزیدید. چه روزگاری بود! ما با هم قادر بودیم به راحتی همه چیزهای خوب زندگی را نابود کنیم و کردیم.